*

*

*

*

*

Nie będzie oryginalnie, będzie wręcz podręcznikowo, bo choć przed chwilą miałem świetny wstęp, kiedy zacząłem pisać wszystko poszło uprawiać miłość.

Ostatnio przeczytałem książkę. Miała ona tytuł „Metro 2033”, a napisał ją pewien rosyjski dziennikarz i reporter wojenny Dmitry Glukhovsky. Pewnie dużo ludzi dowiedziało się o istnieniu tego utworu po ukazaniu się i wyhajpowaniu gry pod tym samym tytułem; przynajmniej ja się w ten sposób dowiedziałem. Postanowiłem ją przeczytać właściwie tylko z tego powodu, że gra jest za droga i nie warta swej ceny.

W roku, którego dokładnie nie znamy wybuchła wojna atomowa. Na miasta zostały zrzucone bomby, wystrzelone rakiety i jak wszystko razem pierdutło to pozabijało masy ludzi, skażając ziemię przez co żyć na powierzchni się nie da. Pojawiły się różnorakie potwory, mutanty i stwory siejące strach i rozdające kopy w rzyć każdemu kto się natknie na nie. Ludzie musieli zejść do podziemi i żyć jak robaki w ciemnościach, smrodzie i wilgoci.

Akcja utworu dzieje się w moskiewskim metrze w roku 2033 jak można domyślić się z tytułu. Mamy głównego bohatera o imieniu Artem, oczywiście imię musiało być bardzo rzadkie, bo przecież nasz bohater musi być wyjątkowy. Ma on mniej więcej dwadzieścia-parę lat. Na powierzchni przed wojną żył jak był bardzo małym chłopcem i nic z tego nie pamięta. Artem żyje sobie ze swoim ojczymem Suchym na najbardziej wysuniętej na północ stacji metra w Moskwie o nazwie WOGN. Stacja jest bardzo , a raczej byłaby bardzo „ekskluzywna” gdyby nie fakt, że atakują ją często czarne mutanty uprzykrzając życie wognowiczom. Pewnego dnia Artem dostaje od pewnego człowieka pewne zadanie dostarczenia pewnej wiadomości do głównej stacji metra – do Polis. Wyprawa wydaje się być zwykłą przechadzką przez kilka stacji jednak tak miło nie jest. Cały czas na jego drodze są jakieś przeszkody, przez które Artem musi przebrnąć. I właściwie to tyle można napisać, aby nie spolerować.

„Metro…”czyta się dosyć przyjemnie, od czasu do czasu potrafi znużyć, ale to rzadko. Utwór ma swoje MOMENTY, niektóre krótkie wydarzenia na jakiejś stacji doprowadzają do opadu szczeny i trzeba ją potem zbierać z podłogi. Zakończenie to pure ownage. Zaskakuje i jednocześnie jest „kładką” do kontynuacji przygód Artema w metrze, ale nie wiem czy to dobrze, mogłoby się skończyć tak jak się skończyło i nic tam dalej nie mieszać. Ale ostatecznie nie mam nic przeciwko Metro 2034 [bo taki tytuł obił mi się o oczy]. Świat utworu jest przedstawiony genialnie i czytając można poczuć się jakby było się w tamtym świecie.

Podczas lektury denerwowały mnie dwie rzeczy. Po pierwsze: Nasz bohater jest kompletnym idiotą i kompletnie nie ma pojęcia co się dzieje w metrze co skutkuje multi facepalmami u stalkerów i innych ludzi, którzy usłyszą pytanie na które każdy w metrze oprócz Artema zna odpowiedź. Po drugie: Autor dziesiątki razy pisze jak to Artem bał się chodząc po tunelach. Ja rozumiem, że się bał, ale bez przesady, to wyglądało jakby przy każdym spacerku za przeproszeniem srał w gacie, że go szczury zagryzą.

Wydaję mi się, że książka tak naprawdę jest nie tylko świetną powieścią, a także ma za zadanie pokazać ludziom jakie skutki mogą być po zrzuceniu bomb atomowych i dzięki temu świetnie przedstawionemu światowi udaje jej [książce] się to. Jednocześnie pokazuje naturę człowieka; nawet kiedy wszyscy mają kompletnie przerąbane, siedzą w nawozie po pachy to i tak znajdą się tacy, którzy będą gnębić innych i tak będą się tłuc, strzelać i mordować.

Nadszedł czas na moją opinię chyba. Tak więc reasumując, moim zdaniem Metro 2033 to porządny kawał opowieści w postapokaliptycznym klimacie, którą czyta się świetnie, potrafi wzruszyć [może nie wzruszyć, ale poruszyć, cokolwiek by to słowo oznaczało] i nakłania do rozmyślań nad tym jaki to gatunek ludzki jest zły. Zacząłem nawet rozumieć dlaczego według mojej nauczycielki człowiek to nie zwierzę. Tak, człowiek to taki podgatunek, najgorszy pasożyt i najbrutalniejszy morderca, który nie powinien stąpać po tej ziemi. I to by było na tyle.

Naprawdę polecam przeczytać, bo warto, naprawdę warto.

***

Recenzję piszę teraz teoretycznie pierwszy raz, więc dlatego napisałem, że to psudorecenzja, bo nie weim czy dobrze napisałem. Zawsze kiedy w szkole była praca domowa związana z napisaniem recenzji (a była jedna) jakoś jej nie pisałem. W końcu trudno napisać recenzję Quo Vadis jeśli w ogóle się tego nie przeczytało.

Mam już pomysł na kolejny wpis, taki bez polotu będzie, ale chociaż będzie.

Świątynie XXI wieku, galaktyki chińszczyzny, drogich brzydkich rzeczy, a co gorsza budynki pełne wielu, bardzo wielu, za wielu ludzi. Wiecie o co chodzi? O centra handlowe. Budują je w każdym mieście, które ma około 80 tysięcy mieszkańców, Jeśli mieszkasz w takim mieście i jeszcze nie masz takiego centrum to się przygotuj, bo niedługo mogą Ci takie coś wybudować.

Wpis ten pisze, bo parę miesięcy temu zakończyli budowę Focus Mall w moim mieście. I w ogóle się z tego faktu nie cieszę.

Widzę tylko jedną jedyną korzyść z tego centrum. Jest gdzie kupić ubranie. W moim mieście, żadne małe sklepy z ciuchami się nie utrzymają dłużej niż miesiąc. A wolę właśnie takie małe niezależne od nowych mód i trendów sklepiki do których chodzą normalni ludzie, a nie jakieś niewiasty z IQ 23, które chcą tylko wyglądać jak najmodniej i spedaleni nastolatkowie, którzy też chcą wyglądać jak najmodniej.

Kilka miesięcy temu potrzebna mi była bluza, normalna bez pożal się Karmo* kaptura. Poszedłem z wielką niechęcią do tego całego potocznie zwanego Fokusa poszukać czegoś w czym nie wstydziłbym się wyjść na ulicę. Znalazłem tylko dwie bluzy bez kaptura, jedną za 180zł… No ludzie bez przesady za tyle nie będę kupował kawałka materiału za którego zrobienie Chińczycy dostają ze 20 centów, a druga była taka, która nie przechodziła przez ręce. Nie wiem dla kogo oni to robią. Chociaż patrząc na takich projektantów, którzy nie mięli nigdy czegoś ciężkiego w ręce to trochę przestaję być zdziwiony a bardziej zażenowany.

Co mnie jeszcze wkurza w centrach? Właśnie to o czym przed chwilą napisałem. Firmy płacą Chińczykom i innym Żółtoskórym jakieś grosze, a taki kurwa Marks & Spencer zarobi na tym 50 000 razy więcej. Gdzie tu kurna sprawiedliwość? Co zabawniejsze identyczne ubrania można kupić na targu tylko bez naszywki Nike, czy Adidas za dużo dużo taniej.

Jak chodzicie po sklepach w centrach to też macie deja vu? Wszystkie ubrania w każdym sklepie są takie same, w jednym tylko bardziej wymięte i pogniecione, a w drugim trochę mniej. Niektóre to wyglądają jakby były wyjęte psu z gardła. Może to jest na pokaz związane z lenistwem współczesnych ludzi, bo przecież: „Kto to będzie prasował, wygniećmy, a ludzie zobaczą, ze tak też można chodzić bez wstydu”. A ostatnio to już projektanci przeszli sami siebie. Jakis damski płaszcz jest, u góry jasny, kremowy, a od pasa w dół niebieski… To wyglądało jakby ktoś wpadł do jeziorka z barwnikiem. Albo jeszcze fajniejsze: Spodnie, też kremowe i przy kieszeni plama jakby komuś się wylał atrament. Może i to modne, ale do jasnej cholery, jakby ktoś w tym wyszedł to ja bym zachwycał się jaki to ten gościu jest modny, a bym współczuł, ze ma takiego pecha, że przedmioty martwe go nie lubią.

Mody nigdy nie zrozumiem.

***

Długi nic nie pisałem z tych powodów:

1. Nie chciało mi się
2. Były egzaminy
3. Obiecali nam, ze po egzaminach będzie luźno, a wyszło tak, że był sprawdzian co 2 dni

Witam!

Długo, oj długo zbierałem się z tym, żeby napisać ten wpis, nie mogłem się zdecydować, o czym napisać, poza tym jeszcze okropnie dużo miałem zadawane ze szkoły do domu (taa, jeszcze jakbym chociaż połowę z tego robił), poza tym jeszcze trzeba pograć przecie i jeszcze raz poza tym trochę mi się nie chciało tego pisać. Ale jak to mówią: „Lepiej późno niż wcale”. Ten wpis zacznę od pewnej definicji:

Kreatywność – proces umysłowy pociągający za sobą powstawanie nowych idei, koncepcji, lub nowych skojarzeń, powiązań z istniejącymi już ideami i koncepcjami. Myślenie kreatywne, to myślenie prowadzące do uzyskania oryginalnych i stosownych rozwiązań. Alternatywna, bardziej codzienna definicja kreatywności mówi, że jest to po prostu zdolność tworzenia czegoś nowego.
Źródło: Wikipedia

‘’Proces umysłowy…’’ kocham naukowe sformułowania, są takie… naukowe i w dodatku kiedy da się je zrozumieć czuję się taki mądry i inteligentny, taki… naukowy. No nic, ale nie o mojej głupocie dzisiaj, a o You Tubie, a raczej filmach tam zamieszczanych. Głównie o tych kreatywnych, czyli w mojej definicji: Takich jakich mnie nie chciałoby się robić.

Na sam początek pozwolę sobie wrzucić chyba jeden z najlepszych i najbardziej kreatywnych filmów jakie są na serwerach „Ty Tuby”.

Kiedy zobaczyłem to w dzień premiery nie wiedzieć dlaczego od razu wiedziałem, że zdjęcia robił MysteryGuitarMan aka Joe, człowiek, który swoją kreatywnością potrafi przegnieść tak, że nie sposób się uwolnić. I jest to chyba mój ulubiony tubowy filmotwórca. Co raz, gdy obejrzę jego nowy film, moja szczęka nie może się pozbierać przez długi czas. Jego pomysłowość owni beret. Czasem zastanawiam się skąd on bierze czas na takie coś. A to jeden z moich ulubionych filmów jego wykonania:

Albo jeszcze jeden:

Ogólnie to polecam obejrzeć jego wszystkie filmy.

I informacja: Poprzedni wpis to był chyba najdłuższy wpis napisany przeze mnie i nie spodziewajcie się więcej takich*, ale co za tym idzie, jeśli będzie mi się chciało to może nawet i będą te wpisy częściej.

I na tym mógłbym skończyć ten wpis, jednak tego teraz nie uczynię, gdyż jeszcze wam rozkażę wysłuchać tej piosenki.

Swoją drogą teledysk wymiata.

I takim to króciutkim wstępem chciałbym rozpocząć ochrzanianie dzisiejszej młodzieży, do której niby się zaliczam, jednak wyróżniam się tak, że nawet się do tego nie przyznaję.
Pierwszy typ muzyki, którego nie wiem jak można słuchać to polski rap. Kiedy słucham sobie czym te przybramowe dzieci sobie kaleczą uszy to żal mi się robi. Jakieś Organizacje, czy Firmy, czy nie wiem co jeszcze. Przez całą piosenkę, której akurat słuchałem jakiś palant śpiewał „jotpe, jotpe na sto procent”. W pierwszej chwili sobie pomyślałem jakie to żałosne jest, jednak potem zacząłem się śmiać na głos. Bo ci co to śpiewają to nie są jakieś dzieci z ulicy, które policja zwijała codziennie na 48, tylko ludzie pochodzący z bogatych rodzin, które w dzieciństwie były rozpieszczane, tak naprawdę nic do policji nie mają, nic im nie zrobiła. Poza tym polski rap jest jeszcze o tym, ze ojciec go bił i jeść nie dawał, a to, że sytuacja jest taka sama jak wcześniej – śpiewak pochodzi z bogatej rodziny, to już kompletnie sprawa drugorzędna, której się nie zauważa. Już o przekleństwach w tych piosenkach nie wspomnę, bo aż żal o tym pisać.
Zaraz mi tu ktoś pewnie wyskoczy, że jestem głupi, że to nie prawda, że nie wszyscy tacy są i że jestem głupi. Żeby tego uniknąć napiszę teraz. Wiem, że jest taki człowiek jak Ostry i wiem, ze on tak naprawdę śpiewa o normalnych rzeczach itd.

And next. Pop, muzyka dla mas. I o ile kiedyś nic do tego nie miałem, sam lubię sobie posłuchać od czasu do czasu Jacksona, to teraz krew uszy zalewa. Lady Gaga, to chyba ikona dzisiejszej pop(pożal się boże)kultury. Jeszcze jest w zasadzie nowa piosenkarka, która wypuściła chyba tylko jeden singiel (ale podbiła serca wszystkich), Ke$ha (tak to się pisze?). Ja się najbardziej zastanawiam nad dwiema sprawami: Jeden: Jak można na takim gównie zarobić tyle hajsu? Dwa: Czy osobniki, które tego słuchają wiedzą o czym te piosenki są? Ja chyba będę musiał pójść do mojej nauczycielki od angielskiego i jej powiedzieć, ze mi zniszczyła życie, trzasnąć drzwiami i iść do domu. Zauważyłem, ze ilość znanych słów jest wprost proporcjonalna do nieszczęścia związanego z poznawaniem tekstów piosenek.
Pozwolę sobie przytoczyć dwie linijki tekstu z tej „piosenki” Keshy:

“Ain’t got a care in world, but got plenty of beer
Ain’t got no money in my pocket, but I’m already here”

Ta piosenka jest o niczym, jeszcze wcześniej śpiewała o tym, że wyczyści sobie zęby butelką Jacka, pominę fakt , ze butelką zębów wyczyścić się nie da, więc przejdę do tego, że zawartością tej butelki też nie za bardzo się da te kości wyczyścić. Uważaj dziewczyno bo ci farba wybielająca odpadnie!

Zostawiając w spokoju metal, który po części normalną muzyką jest, nie będę nic też pisał o Disco Polo, bo przejdę od razu do mojego faworyta wśród najgorszych typów muzyki, czyli: techno, dance, trance i reszta tego gówna, którego rozróżnić nie potrafię. Czy coś w stylu „umcy, umcy, dumcy BUM, umcumcumc prrrwszzzz, umcy, umcy tratatata” można nazwać muzyką? No mi się wydaje, ze nie. Ta… no już niech będzie, muzy…ka to przecież jedno ogromne łajno, które jest jeszcze bardziej muzgotrzepne, od flashy na pown.it. Z resztą co to za sztuka zrobić takie „coś”, jak byłem mały to robiłem takie „coś” w ejayu co teraz robi Tesco, czy Tiesto.
Jako, że nie za bardzo wiem, co jeszcze mógłbym tutaj napisać, bo kiedy sobie uświadomiłem, że jednak ktoś słucha techno to tak się przygnębiłem, że straciłem wenę.

Także wpis zakończę zdaniem: „Każda muzyka dobra, jeśli nie jest zła”
Thanks for reading!
I niech stracę: Co wy sądzicie o tym, czego dzisiejsza młodzież słucha?

Jeszcze świetna piosenka na koniec: